Ένα απόγευμα, Μάρτιος 2012

Ένα απόγευμα, Μάρτιος 2012

Ενας χείμαρρος πληροφοριων που τρέχει.

Ενας χείμαρος εικόνων που τρέχει.

Ο ενθουσιασμός σου έχει τη γεύση του καφε.

Τα χερια σου χόρεύουν καθώς μιλάς.

Είσαι ο πιο όμορφος ανθρωπος

που θα τα καταλάβει όλα.

Όταν θα ξεφουσκώσουμε, ελπίζω να θυμόμαστε τις στιγμές αυτές.

Πάλι το παλιό γνώριμο άγχος.
Μου άγγιξε με τα χέρια το στήθος και το έσφιξε.
Μου τρύπησε τους ώμους.
Με κοίταξε με ύφος αυστηρό.
Και με ξεκοίλιασε
Να δω πως θα κοιμηθώ τώρα- με τα άντερα να τρέχουν απ' τους ώμους μου.

Χθεσινοβραδινά όνειρα...
εικόνες πόθου και εκπλήρωση αυτών στη γαλήνη
εγώ τολμώ και ο αγαπημένος ξέρει, θελει.
Ξαπλώνεται στα μπράτσα μου σα γατί-
Γουργουρίζει που το τρίβουν.
Ο χρόνος κολλά, κυλα.. στριφογυρνούν οι δείκτες.

Τέτοια γαλήνη, τέτοιος γεμάτος πόθος.



Μέρα επομενη:
Η αλήθεια που βασανίζει
Η απόσταση που ηλεκρίζει
Λίγο ακόμα κι ακουμπούμε
Το θέλω
Θέλω να φύγω.